Ja, we hadden wat te vieren. Ter ere daarvan waren we een weekje in Groenlo, recreatiepark Marveld. Heerlijk in bubbelbad en sauna, lekker bladeren schoppen door de bossen en trampelen door het veen. Ter gelegenheid hebben we een TravelBug gecreëerd en losgelaten in de omgeving van Winterswijk.
Verder hebben we het met familie en vrienden gevierd in café de Vaan met heerlijk eten van Kwestie van Smaak.
We hebben het gevierd en er volop van genoten! Iedereen bedankt!
We hebben een nieuwe cache gemaakt en die is sinds eergisteren online. Het gaat om de earthcache Ardoisières d'Emeschbaach.
Een EarthCache is een educatief onderdeel van het GPS outdoor spel Geocaching. Een cache waardoor bezoekers meer leren over de fascinerende planeet waarop we wonen. Door een EarthCache leren we meer over de aarde, meer over zijn landschappen, de geologie en de mineralen en fossielen die gevonden worden.
Is het jullie ook opgevallen dat sinterklaasliedjes best gemeen kunnen zijn?
Uitgekeken op Google als zoekmachine? Kijk dan eens bij Ms. Dewey. Deze sexy dame vervult al je zoekopdrachten, begint vervelend te doen als je haar geen aandacht geeft en je zelfs van repliek dient. Op zich een schitterend staaltje werk maar de zoekresultaten zijn volgens mij niet erg geweldig en binnen de kortste keren is Miss Dewey best wel irritant met haar grappen en grollen. Alleen leuk om eens gezien te hebben. Ben je op zoek naar iets cleaners, probeer dan eens GiveMeBackMyGoogle!
Maar het allerleukste is toch geocaching: jij bent zelf de zoekmachine!!!! (Alhoewel dat weer iets héél anders is.)
Enige tijd geleden, tijdens onze vakantie in Luxemburg, hadden we een bijzondere ontmoeting. Tijdens een wandeling nabij Wallendorf, aan de Duitse kant van de rivier de Sûre, kwamen we een ouder Duits echtpaar tegen met een wandelkaart in de hand. Zij wisten niet precies waar ze waren en ze waren op zoek naar een speciale plek, daarom spraken ze ons aan, in de hoop dat wij een handje konden helpen. Terwijl Jos samen met de man op de wandelkaart stond te kijken, vertelde de vrouw mij waar ze naar op zoek waren en waarom.
Ongeveer 64 jaar geleden was deze man als 17 jarige jongen al eens hier in de bossen. Als we terug rekenen komen we terecht in 1944/1945, een tijd waarin deze bossen een strijdtoneel waren en waar dramatische gebeurtenissen zich hebben afgespeeld in het kader van het Ardennen Offensief.
Het kleine dorpje Wallendorf dat aan de Duitse grens ligt en waar de Our en de Sûre samen komen, kwam in het nieuws kort nadat op 11 september 1944 de eerste U.S. troepen de grens van het ‘Derde Rijk’ bereikt hadden en de ‘Siegfried Linie’ op 14 september doorbraken. Tijdens deze hevige gevechten diende de toen 17-jarige man de munitie naar een veilige kloof te brengen. Met auto en aanhanger wist hij de kloof te bereiken en plaatste de auto zo dicht mogelijk tegen de metershoge rotswand. Inmiddels regende het ook nog eens flink en hij probeerde daarvoor te schuilen door in de auto te blijven liggen, weggekropen onder een deken. Ondertussen namen de gevechten toe en zat hij in het kruisvuur gevangen, waardoor hij niet erg veilig lag, zo dicht op de munitie. Met zijn dekentje kroop hij verder de kloof in en bleef daar in de regen liggen. Niet veel later brak de hel echt los en vloog de munitie de lucht in. Deze donkere nacht blijft de man achtervolgen en nu, op 81 jarige leeftijd wilde hij die plek nog eens terugzien, in het besef dat hij die nacht de gevechten ternauwernood overleefde.
We hebben geprobeerd het echtpaar zo goed mogelijk te helpen en hebben daarna onze wandeling vervolgd. Daarna kijk je wel even met andere ogen naar de prachtige natuur om je heen. Wat nu een vredig en mooi landschap is, was eens het toneel van hevige gevechten en menselijk lijden.
Vandaag een heerlijke, mooie najaarsdag. En dan zit je voor de caravan met de tenen in het gras, je luistert naar muziek en dan hoor je een liedje van Johan Verminnen met de titel Vlaamse Ardennen. In ons geval zijn gaat het echter om de Luxemburgse Ardennen. Hier een gedeelte van die tekst:
Zo’n dag waarop de vogeltjes fluiten,
de zon zacht het landschap streelt.
Terrasjes stonden dromerig buiten,
een dag waarop je de zorgen vergeet.
En bier van paters uit strenge abdijen,
smaakten zo lekker als de duurste wijn.
We lieten ons door Bacchus verleiden,
betere vrienden konden we niet zijn.
In het decor van deVlaamseLuxemburgse Ardennen,
vergaten wij heel even de tijd.
Ontsnapt aan het jagen en rennen,
de stress van de drukdoenerij.
Je zit net in de caravan in Luxemburg en de regen tikt gezellig op het dak, je geniet van een lekkere warme kop koffie, zet een muziekje aan en wat is het eerste dat je dan hoort? September in the Rain van Dinah Washington. De sfeer is compleet!
Vandaag aan het stoeien met zonnebloemen. Alhoewel….. stoeien….. daar moet ik toch mee uitkijken! Ze zijn erg teer, maar dan heb ik het ook over zonnebloemen in schaal van 1:160. Ze zijn voor de N-modeltreinbaan van Modelbaan Vereniging Zuid Limburg. Enig idee hoe dat uitziet een zonnebloem in schaal 1:160? Kijk maar eens goed bij mijn vinger. Daar staat een veldje van wel 12 zonnebloemen!
Drie Olympische sportberichten:
Samen met neefje T. en nichtje I, waren we gisteren in kasteelpark Born. Bijzonder dit weekend was het bezoek van de muis Geronimo Stilton. Aangezien ze alletwee een boek hebben van Geronimo, leek het ons leuk om eens op bezoek te gaan bij Geronimo.
Over Geronimo:
Geronimo werd geboren in Rokford, een dorp op Muizeneiland. Hij studeerde Geschiedenis van de Rattentaal en Filosofie van de Snorhaar. Al twintig jaar staat hij aan het hoofd van het uitgeefbedrijf dat hij van zijn opa heeft overgenomen en publiceert hij het meest gelezen dagblad van Muizeneiland: 'De Wakkere Muis'.
Op de jacht naar primeurs voor zijn krant, beleeft hij samen met zijn rebelse zus Thea en neef Klem doldwaze avonturen. Stilton vindt in elke belevenis stof voor een nieuwe bestseller, die hij uitbrengt onder klinkende titels als 'De familie Duistermuis' of 'Echte muizenliefde is als kaas'.
Wilde Kaardebol
Papilio machaon
Kortom, onze dag kon niet meer stuk!
De vierdaagse koorts is een vreemd soort koorts waarin iedereen zich als 'gewoon' mens even een held kan voelen, vooral als je na vier dagen over de Via Gladiola mag lopen! Maar ook tijdens die vier dagen is het een heerlijke cocktail van mensen, wandelaars en toeschouwers, blaren en bier, vreugde en plezier, leed en verdriet. Juist deze mix maakt het een prachtig evenement dat komende week door de KRO in beeld wordt gebracht: maandag tot en met vrijdag om 19.25 uur op Ned. 1. Ook SBS 6 doet dagelijks verslag rond de klok van 23.15 uur en op vrijdag vanaf 18 uur live vanaf de Via Gladiola.
Voor de liefhebbers:
Vierdaagselied
Natuur gaf ons een motor mee
van ‘t allerbeste merk
Gaf ons een hart en longenpaar,
Gezond, gaaf, goed en sterk.
En een paar flinke benen,
een groot geluk op aard’
Wie die niet leert gebruiken
is niet zo’n motor waard.
Wie die niet leert gebruiken
is niet zo’n motor waard.
Wij lopen de Vierdaagse mee
vol levenslust en moed.
Als goede lopers blijven wij,
altijd op goede voet.
Want wij zijn één voor allen
en allen zijn wij één.
Zo willen wij door Neêrland
en door het leven heen.
Zo willen wij door Neêrland
en door het leven heen.
Ik heb geen idee waarom deze voor het gemeentehuis van Sittard staan:
Misschien heeft de gemeente de poedelprijs gewonnen?
Blunders, de snor en Evert. Dit was de kop van een artikel in het AD van maandag 30 juni en was een overzicht van het EK met onderwerpen als ‘het kneusje’, ‘de comeback’, ‘de afgang’ etc.... Ook was er een kopje met ‘de slechtste grap’. Een en ander is hier na te lezen (hoewel op internet met een gewijzigde kop), maar toch ook even een citaat uit het artikel:De slechtste grap:
“Volgens mij zaten de rouwbanden te strak”, zei beroepshumorist Freek de Jonge na het verlies van Oranje tegen Rusland, in Studio Sportzomer. Niemand lachte.
Volgens mij was dit ook niet als grap bedoeld! Al ben je een cabaretier, maar als je in een praatprogramma als NOS Studio Sportzomer zit, waarin je met een aantal prominenten samen terugblikt op de hoogtepunten van de gespeelde wedstrijden, dan zit je daar niet om grappen te maken. Verder, als je de berichtgeving naleest, dan is het gehele Oranjeteam nauw betrokken geweest bij het verdriet van Boulahrouz. Zoiets gaat een mens niet in de koude kleren zitten en het team als geheel was aangeslagen. In die zin zaten de rouwbanden dus inderdaad te strak.
Op dit moment is het een drukte van jewelste met vogels in de tuin.
Ik vond dit wel een leuk filmpje:
En dit een leuk gedichtje:
Birdy, birdy in the sky
You let a dirty in my eye;
But I don’t mind and I don’t cry;
I just thank God that cows don’t fly.
Oefen je brein voor slimme zorg! Dit is de titel van een boekje met raadseltjes, puzzeltjes en geheugenspelletjes, gekregen van mijn werkgever. De bedoeling is om iedere dag tien minuten mijn verstand te trainen en mijn geest alert te houden. De oefeningen beginnen eenvoudig en gaandeweg het boekje moeten ze moeilijker worden.
Vandaag maar eens een eerste aanzet gedaan. Ik weet niet hoe hoog mijn intelligentieniveau wordt ingeschat, maar met de volgende oefeningen heb ik toch het idee dat het gelijk een voetbaltraining is waarbij de voetballer nog zou moeten leren lopen:
Er zal hopelijk wel een filosofie achter zitten om ook dit soort vragen toe te voegen......
Voorpaginanieuws Dagblad De Limburger, gepubliceerd op 9 mei 2008:
Steins bier in de prijzen
Melbourne/Stein
Van onze verslaggever
Met het bier 'De Vlaamsche Reus Blond', heeft brouwerij De Fontein uit Stein de derde plaats in de wacht gesleept bij de Australian International Beer Awards. De wedstrijd werd gehouden in Melbourne.
In totaal streden 1084 bieren van 216 verschillende brouwerijen mee. De Steinse brouwerij behaalde de bronzen plak in de categorie 'Belgian and French Style Ales Packaged'.
Eigenaars Rik en Lonneke Brouns reageerden aangenaam verbaasd, maar vooral vol trots op het goede nieuws. De Fontein deed voor de eerste keer mee aan de bierwedstrijd.
Twee maanden geleden zijn we voor het eerst bij brouwerij De Fontein geweest, die toen helaas gesloten was. Gisteren zijn we, na een klein fietstochtje, daar op het terras terecht gekomen. Het was er heerlijk toeven: lekker rustig genieten van het zonnetje en natuurlijk een heerlijk getapt biertje. Maar dan komt toch weer het moment dat je dat stalen ros moet bestijgen en half geveld door een Vlaamsche Reus, valt dat beslist niet mee. We zijn toch weer thuis gekomen en de conclusie is dat het voor herhaling vatbaar is!
Na dat akkefietje kwam ik dan toch eindelijk in de stad bij AM Bridge (een Apple winkel) aan, om daar mijn probleem voor te leggen. Een tijd geleden hebben we namelijk een iPod Classic gekocht om al onze muziek daar op te zetten, zodat we thuis gemakkelijker naar onze eigen muziek luisteren én deze ook nog eens mee kunnen nemen op vakantie. Ondertussen hebben we al de nodige cd’s overgezet, maar er is meer mogelijk met die iPod. We wilden ook onze vakantiefoto’s van vorig jaar erop zetten en ze daarna, behalve op de iPod, ook op de tv bekijken. Daar heb je natuurlijk een kabeltje voor nodig en dat kabeltje hebben we gekocht in de AM Bridge winkel in Sittard. Jammer genoeg bleek het niet te werken: er kwam wel geluid uit de tv, maar géén beeld! En daarom ben ik terug gegaan naar de winkel met al mijn attributen.
In de winkel was het gelukkig rustig, zodat er volop tijd was om met mijn iPod en kabeltje te klungelen, maar ook daar op de tv géén beeld. De verkoper probeerde daarna nog een ander docking station, maar weer geen resultaat. En toch moest het écht mogelijk zijn, zei de verkoper….. Toen opperde hij dat er misschien iets mis was met de video-uitgang van mijn iPod. Daarop stelde ik voor om eenzelfde iPod uit de winkel dan eens te testen. Zo gezegd, zo gedaan, maar ook daarmee: geen resultaat. Na geruime tijd zoeken op internet is de verkoper er achter gekomen dat het gekochte kabeltje niet geschikt was voor de iPod Classic. Daar was weer een ander kabeltje voor nodig (en natuurlijk weer meer euro’s).
Het is dus uiteindelijk gelukt, maar de eenvoud en het plug en play recept van Apple blijkt toch ook niet helemaal zo simpel te zijn..….
Op de fiets naar de stad, dan kom ik ook door het Broekstraatje en aangezien dit straatje bergafwaarts loopt, krijg je lekker veel vaart. Dit Broekstraatje is een enigszins nostalgisch straatje dat bestaat uit een aaneengesloten rij van boerderijen. Bijzonder zijn de grote poorten waarvan er nog 17 over zijn. Uit één van die poorten kwam plotsklaps een kat en die schoot zo onder mijn fiets, tussen voorwiel en trappers, terwijl ik dus in volle vaart naar beneden suisde. Al knijpend in de remmen probeerde ik mijn fiets in bedwang te houden en de kat leek maar niet onder de fiets vandaan te komen. Waarschijnlijk is het arme beest toch de nodige meters met de fiets mee geschoven. Lang dacht ik dat het nog goed zou komen, maar op het allerlaatste moment voelde ik de achterkant van mijn fiets omhoog schieten en moest ik het stuur loslaten, zodat ik even later toch op de grond tuimelde.
Daar lag ik dan. Uit één van de poorten kwam een hulpvaardige vrouw, de eigenaresse van de kat, bleek even later, die mijn fiets en spullen bij elkaar heeft geraapt. Nadat ik overeind geklauterd was en voelde dat er niets gebroken was, maar dat er wel diverse blauwe plekken zouden opkomen, heb ik toch maar even naar de kat geïnformeerd. Volgens de vrouw zou de kat er wel niets aan hebben overgehouden, want het was nog een jonge kat van nog geen jaar oud. Daarop heb ik maar geantwoord dat ik niet meer zó jong was….
Wat ik heb overgehouden? Een vieze broek, maar dat heeft de wasmachine verholpen. Diverse blauwe plekken, waarvan eentje een pracht kunstwerk is geworden en wat stijve spieren in mijn schouder. Al met al had ik eigenlijk nog wel geluk: het was in ieder geval geen zwarte kat …..
Onze log van Kreupelbusch:
Over Wherigo:
Al een tijdje onder andere op het forum over Wherigo en de mogelijkheden gelezen. In eerste instantie was het niet helemaal duidelijk, maar nadat we er eens eventjes voor waren gaan zitten, zagen we toch de mogelijkheden van dit nieuwe fenomeen. Maar pas nadat deze cache online was gekomen, zijn we de player eens gaan downloaden. Het heeft ons twee middagen gekost om onze oude PPC met BT GPS ontvanger aan de praat te krijgen. Daarvoor hebben we eerst TomTom moeten verwijderen (gebruiken we niet meer op de PPC), aangezien die de compoorten blokkeerde. Daarna nog weer eens in het register met diezelfde compoorten moeten fröbelen. Eindelijk konden we de tutorial spelen. Zo, nu waren we er klaar voor, dachten we…… vanmorgen bleek dat we de cartridge niet konden zien in de player!!! Pas nadat we de tutorial hadden verwijderd en we de cartridge van deze cache hadden hernoemd naar tutorial, zagen we ‘m. Dus nu gauw op pad.
Over Kreupelbusch:
Met een stralend zonnetje parkeerden we onze auto om aan deze nieuwe ervaring te gaan beginnen. Onze grootste zorg was of de batterij van onze PPC het nog wel zo lang zonder stroom zou kunnen volhouden. Nadat we de derde startcode hadden en de sudoku moesten oplossen, voor alle zekerheid weer even terug gelopen naar de auto om de PPC weer eventjes wat voeding te geven. We dachten de sudoku snel op te lossen, maar daar hadden we toch iets meer tijd voor nodig. Terwijl we daar nog stonden te puzzelen arriveerde daar team Nineball. Nadat de sudoku was opgelost, zijn we de tocht tezamen aangegaan. Het gebied Kreupelbusch is een natuurgebied in wording, maar toch al de moeite waard. Het was wel bijna overal even drassig, maar dat mocht de pret niet drukken. Plotsklaps leek het pad door een vijver te lopen. Wat nu? Het ijs op het water was te dun, dus er maar voorzichtig vlak langs het water te lopen. Even later hebben we een alternatieve weg hogerop gezocht, alhoewel het daar niet veel droger was. Uiteindelijk alles verder zonder problemen kunnen vinden. Alhoewel we er niet meer zo ‘paasbest’ uitzagen, daarna toch nog op ‘paasvisite’ geweest.
Het was een aparte manier van cachen, maar voorlopig geeft het traditionele cachen ons nog genoeg voldoening. We zullen dus niet binnen afzienbare tijd overstappen op een andere GPS of een betere PPC met GPS. Wel zijn we blij dat Moose deze cache heeft uitgezet, zodat wij de mogelijkheid hadden om eens een Wherigo-experience te beleven.
In: coin Geohana Geocoin vduuren
Uit: Cool_Navigator's 2006 CITO Geocoin
Nineball, bedankt voor het samen delen van deze nieuwe ervaring. Moose bedankt voor deze cache.
Op eerste paasdag lag ons reisdoel nabij Lellingen in Luxemburg. Daar hadden we eigenlijk met vrienden een wandeling op het oog, waarbij we dan de pracht van de wilde narcissen konden bewonderen.
Vandaag begint de lente. Veel is daar buiten niet van te merken. Vanmorgen zag ik allerlei weertypen voorbij trekken: regen, hagel, onweer, sneeuwvlokjes, maar af en toe ook zonneschijn. Met deze maartse buien is de lente niet zo fraai van start gegaan. Daarbij las ik ook nog het volgende in de krant:
Koudste paasdagen in ruim 40 jaar
Met middagtemperaturen rond 5 graden wordt het komend weekend wellicht de koudste Pasen in ruim veertig jaar.
In sommige delen van Nederland wordt drie tot vijf centimeter sneeuw verwacht, in de Ardennen zelfs twintig tot dertig centimeter. In de Alpen valt een dik pak verse sneeuw.
Natuurlijk kon ik het niet laten: ik ben afgestapt en ben bij het desbetreffende huis gaan aanbellen om te vragen of dit zo de bedoeling was. De man die de deur opende keek heel verbaast en gaf als antwoord dat het wel een van zijn cliënten zou zijn. Even later kwam er een andere man naar buiten met autosleutels in zijn hand. Ondertussen was er weer een andere fietser gearriveerd die ook moest afstappen. Nu concludeerde de eigenaar van de auto dat het waarschijnlijk niet zo slim was geweest om zijn auto zo te parkeren. Een ‘snelle’ conclusie.
Het feit dat ik het niet kon laten om aan te bellen, wat is dat herkenbaar! Ja, ik ben een goed kind dat naar haar vader aardt.
Gisteren op een website terecht gekomen waardoor er een nieuwe puzzelverslaving is ontstaan. Het is geen point en klik spel, maar het gaat om raadseltjes of puzzeltjes die je moet oplossen. Het zijn leuke breinbrekertjes (Engelstalig) die je af en toe danig kunnen frustreren.
De oplossing is een woord, letter of cijfer die je dan vóór de .html plaatst in de adresbalk waardoor je het volgende level bereikt. Soms heb je Google nodig om iets op te zoeken en een andere keer is de gevraagde oplossing verborgen op de pagina zelf of in een foto. Weet je het echt niet, dan is er een forum waar je raad kunt vragen, maar er worden geen antwoorden gegeven. Alleen maar kleine hints.
Gisteren laat in de middag er eens even naar gekeken en gedacht om eens één level te proberen…..en nog een….. en nog een…. Ben nu bij level 27 en het is heel verslavend…..
Voor wie het ook eens zou willen proberen:
Vergeet niet de URL op te slaan, zodat je een volgende keer vanaf daar verder kunt gaan.
En toen was er een paar dagen geleden ineens een Wherigo cache niet ver bij ons vandaan. Zodoende toen maar eens stappen ondernomen om de Wherigo player te downloaden en eens te kijken of we alles aan de praat krijgen. Het had wel héél wat voeten in aarde, dat kan ik wel vertellen.
Wat hebben we gedaan:
Wat wel een beetje vreemd is, is dat zodra de netwerkverbinding verwijderd wordt ook de Wherigo player de GPS ontvanger niet meer kan vinden. Ook lijkt het erop dat we eerst een verbinding tussen het programma Ozi en de GPS ontvanger moeten realiseren en nadat we het programma hebben afgesloten en dan de Wherigoplayer starten er wel een verbindingen met de GPS ontvanger mogelijk is. Wij zien hier geen logica in en we hoeven het verder ook niet te snappen, het voornaamste is dat het werkt. Dus…… Kreupelbusch…. here we come!!!!
Eén ding vragen we ons wel nog af: houdt de batterij het lang genoeg uit als we daar buiten aan het rondstruinen zijn…..
Wherigo is de samentrekking van het Engelse where-i-go, oftewel: waar-ik-ga.
Het is een idee van Groundspeak, oftewel de mensen achter geocaching.com. Eigenlijk moet je je inbeelden dat je een figuurtje bent net zoals in een computerspel. Zodra dat figuurtje in het spel in bepaalde gebieden (zones) komt, dan moeten er opdrachten worden uitgevoerd. Maar nu komt het: jij bent niet dat figuurtje op je beeldscherm, maar jij loopt in levende lijve rond in de echte wereld, buiten met de wind in je haren, met je Wherigo Speler met GPS, en dat je dan multimedia content ervaart die afhankelijk is van je locatie. Als je dan een zone ingaat ervaar je wat de auteur op die plaats bedoeld heeft, bijvoorbeeld het zien van multimedia, het krijgen van aanwijzingen of taken en het horen van geluiden op het apparaat. Door het toevoegen van objecten, karakters en taken door middel van de Wherigo gereedschapskist kunnen geocachers nog mooiere en interactievere tochten en puzzels voorschotelen. En terwijl de gebruiker zich van zone naar zone verplaatst ervaart hij het fictieve verhaal, de tour of het avonturenspel door Wherigo te gebruiken. Zo’n tour heet een ‘cartridge’.
Zoals je ziet, zijn de mogelijkheden ontelbaar: je kunt caches uitwerken, maar ook stadsgidsen maken, mensen begeleiden op plaatsen en uitleg geven zonder dat je fysiek meewandelt. Volgens mij zijn er nu nog alleen maar gratis cartridges te downloaden, maar dat zal in de toekomst wel veranderen. De commercie zal hier vast en zeker wel mogelijkheden in zien!
Wherigo bestaat uit een ‘builder’ waarmee een cartridge gemaakt wordt en een ‘player’ waarmee het verhaal van de cartridge doorlopen kan worden. De Builder download je gewoon op je pc. Voor meer info zie hier. Waarop is zo’n cartridge te downloaden? Een PDA met GPS en daarop het programmaatje Wherigo Player of het nieuwe speeltje van Garmin: de Colorado!
Allemaal héél interessante ontwikkelingen die ik vooralsnog via internet probeer te volgen. Er zijn al enkele Wherigo geocaches. Een voorbeeld is De Eerste Wherigo Cache in Limburg. Misschien dat ik een dezer dagen eens zal proberen of ik op onze oude PDA de Wherigo Player aan het draaien krijg en ook onze oude GPSmuis daarmee kan laten communiceren. Lukt dat niet, dan heb ik pech. Er zijn nog genoeg geocaches die op de traditionele manier te vinden zijn en anders….. is het een heel goed excuus om weer eens een nieuw speeltje te kopen. :-)
Voor meer info zie: wherigo.nl, wherigo.com en het forum van geocaching.nl.
Afgelopen week de cache van Steyn gelopen. Hierdoor kwamen we langs brouwerij de Fontein. Dit was een onbekende plek voor ons en wisten niet eens dat hier een brouwerij was! Helaas was het terras nog gesloten, maar vanaf de Pasen zijn ze weer open. Het lijkt ons heerlijk om na een fietstochtje hier op het terras te zitten met een heerlijk biertje in handbereik!
Gisteravond nog een beetje zappen op de tv. Na de sportieve begrafenis van een tennisser op het ene net, waar mijn hart nog vol van zat, over naar het andere net waar Erik van Muiswinkel en nog wat andere kunstenaars een afgrijselijk lied ten gehore brengen: Nie Na China. Het is niet om aan te horen! Met dit lied proberen Erik en zijn kompanen sporters over te halen niet naar de Olympische Spelen in China te gaan. Dat het met de mensenrechten in China niet al te nauw genomen wordt is algemeen bekend. De toewijzing van de Spelen aan China is dan ook discutabel. Natuurlijk mag van Muiswinkel de mensenrechten in China aan de kaak te stellen, maar daarvoor moet hij niet de sporters gebruiken. Deze mensen zijn jarenlang bezig om één doel te halen en werken voor een kans die misschien maar één keer in hun sportieve leven voor zal komen.
Erik van Muiswinkel verwijt China de sport als politiek middel te gebruiken, maar nu doet hij precies hetzelfde als hij de sporters vraagt niet te gaan. Zoals ook Lulu Wang terecht opmerkte. Sport en politiek moet je uit elkaar houden. Sport is een prachtige combinatie van afzien en passie en daar kan ik als eenvoudige kijker enorm van genieten en bewonder daar de sporters ook om. Ik ben geen sporter maar heb wel liefde voor sport en daarom heb ik me mateloos geërgerd aan van Muiswinkel.
Erik van Muiswinkel, als jij ook maar een beetje een sporthart hebt en je kunt inleven in het leven van een sporter, dan durf je een dergelijke vraag niet eens aan een sporter te stellen! Dan durf je niet te stellen dat die sporters gaan feestvieren in China. Jij kunt gemakkelijk tot in je graf je ‘kunstje’ blijven vertonen, maar een sporter niet. Lulu Wang vroeg aan van Muiswinkel waarom hij dan niet stopt met zingen zoals hij een sporter vraagt niet te sporten, maar dat vindt hij dan ineens ‘hogere logica’.
Erik van Muiswinkel, je bent bij de sporters aan het verkeerde adres. Waar was je in 2001 toen China de Olympische Spelen kreeg toegewezen? Toen had je wat moeten ondernemen en niet nu in 2008, vlak voordat de Spelen gaan beginnen.
Sporters, jullie Olympische droom ligt nu eenmaal in China en daar zijn jullie niet verantwoordelijk voor.
Nu het klussen ten einde is gekomen, heb ik weer wat meer tijd en geduld om aan geocachen te denken. En met name aan de mysterieuze puzzels. Vrijdagavond een verhaal over de bokkenrijders gelezen en er ook nog een coördinaat uit weten te halen. Zaterdagmorgen op de fiets naar de bewuste plek om de cache te kunnen loggen.
Zaterdagavond heb ik me weer eens bezig gehouden met een verhaal over Down Under. Wat is dat een moeilijke puzzel! Een paar weken geleden al eens gekeken en natuurlijk wel een idee hoe hieraan te beginnen, maar het leverde niets bruikbaars op. Maar eergisteren viel me op dat er een nieuwe hint was geplaatst en eureka…!!!! Dat was het!!! Maar wat was ik trots dat ik deze viersterren puzzel had opgelost. Dat geeft echt een supergoed gevoel met wel tien uitroeptekens !!!!!!!!!! Helaas moesten we gisteren alle twee werken, dus konden we niet op pad. Vandaag werd de vloerbedekking op de trap gelegd, dus moesten we wachten tot later in de middag vooraleer we op pad konden. Maar toen de man weg was, wilde ik toch wel per se dat plekje in het echt zien! Eerst nog langs het milieupark om allerlei rotzooi weg te brengen en toen door richting cache. De auto konden we op een kleine kilometer afstand parkeren en de rest moesten we te voet afleggen. En even later hadden we het doosje gevonden op een leuk plekje. Eén minpuntje: ik was mijn camera vergeten….. stom stom stom! Ik had daar best leuke foto’s kunnen maken, maar nu moeten jullie me maar op mijn woord geloven dat het er mooi was.
Pfffffffff. Zo, de klus is geklaard! Alleen nog wat kleine dingetjes afwerken en als dan aanstaande maandag de trapbekleding is gelegd en het gordijn aan de voordeur in de loop van volgende week hangt, dan kunnen we er een dikke punt achter zetten. Wij zijn dan met onze lentegroene gang, trap en overloop klaar voor de lente! Ik hoor net Piet Paulusma zeggen dat het morgen al een beetje lente wordt………
En we zijn nog steeds bezig.....
Stand van zaken:
Met een beetje geluk komt morgen in de loop van de middag de eerste baan behang te hangen. Daarna zijn we eindelijk weer een paar dagen samen vrij zodat we eens flink kunnen doorwerken en ook deze klus kunnen afsluiten!
Stoppen met roken is moeilijk. Zelf heb ik nooit gerookt, maar ik ken iemand die dolgraag wil stoppen met roken en daar problemen mee heeft. José, speciaal voor jou dit stukje in mijn weblog. Ik hoop zo voor jou dat dit zal helpen!!!!!
Uri Geller gisteravond bij Pauw en Witteman:
Vandaag hebben we de kamer op de bovenverdieping weer kunnen inrichten en is die klus geklaard. Nu het volgende project, want de kogel is door de kerk: trappengat en de rest. Vandaag bij Dols Storms geweest om behang, vloerbedekking, verf en gordijn voor bij de voordeur uit te zoeken. Of we misschien al voorjaarkriebels hebben? In ieder geval krijgt alles straks een lentegroene aanblik!
Op dit moment zijn we op de bovenverdieping een kamer aan het verven en behangen. Nu hebben we de ‘smaak’ te pakken en zijn aan het dubben of we maar meteen de overloop, het trappengat en de gang op de benedenverdieping maar eens onder handen moeten nemen. Eigenlijk zitten we daar al twee jaar tegen aan te hikken en dit jaar moet het gebeuren. Maar wanneer: nu meteen terwijl het lekker gaat, of wachten tot de zomer, of toch wachten tot het najaar? Zit er weer een uitstel aan te komen? Dat komt dan gewoon doordat ik zo tegen dat trappengat op zie: vreselijk! Ik doe van alles: verven, witten, behang aftrekken etc., maar ik ga niet hoog die ladder op in dat trappengat. Dus Jos moet die klus klaren, maar ook dat vind ik vreselijk: hoe kan een ladder nu veilig staan op zo’n trap zodat ie niet met ladder en al naar beneden sodemietert? Jos ziet dat probleem niet zo, dus dit jaar gaat het er echt van komen.
Ook de vloerbedekking op de trap moet vervangen worden, want die ligt nu al 25 jaar. Het zal wel een hele klus worden om die fatsoenlijk te verwijderen. Vandaag, terwijl Jos naar het werk was, heb ik voorzichtig eens aan de vloerbedekking getrokken en nu gelóóf ik dat er geen weg terug meer is………
Heel toevallig een fotolog gevonden met foto’s hier uit de regio en met name Sittard. Erg leuk! De maker heet Fred Matthijs en wie weet kom ik hem nog wel eens ergens tegen, want volgens mij fotografeert hij wel héél frequent in Sittard. Kijk zelf maar eens op Fred Matthijs Snapshots.
De wind speelde een spelletje met ons: zo kreeg je een flinke duw in de rug zodat je je eigen benen niet bij kon houden, dan hield de wind je weer tegen of probeerde je door een duwtje van opzij de Maas in te knikkeren. Het ergste was nog dat ie iedere keer probeerde ons het papiertje met de cachebeschrijving te ontfutselen, maar gelukkig lukte dat niet. Ook had ik moeite om de camera tijdens het fotograferen stil te houden. En ondertussen lachte de zon ons uit.
Op het einde hadden we 12 kilometer gelopen en toen waren we inderdaad echt wel uitgewaaid!
Vandaag de laatste dag van het jaar en onze laatste cache van het jaar. Tevens onze 400ste! Als 400ste wil je dan ook wel een fijne wandelcache en daarvoor hadden we deze uitgezocht: lekker wandelen over de hei en alvast de oliebollen weg trampelen.
We begonnen niet vlekkeloos: eerst een rekenfoutje waar we met twee paar ogen grandioos overheen keken en daarna nog eens een coördinaat verkeerd ingebracht. Daardoor waren we aanwijzing F op een beetje een vreemde locatie aan het zoeken, maar toen ook dit foutje was hersteld en we op de juiste plek aan het zoeken waren, was F zo gevonden.
Vanaf toen liep het weer lekker, alle WP’s goed gevonden en we hebben een heerlijke wandeling gemaakt, waarbij de mooiste stukjes van dit gebied getoond werden. Pas tegen het einde werd het een beetje miezerig weer, maar rond 13 uur konden we de cache loggen. Om ons heen hoorden we overal vuurwerk dat afgestoken werd, maar of dat voor onze 400ste cache was…….??
Thuis hebben we het gevierd met een heerlijk bordje warme erwtensoep, hmmmm!!!!! En vanavond gaan we er eentje op drinken!!!!
Wij wensen iedereen een goede ‘roetsj’ en tot volgend jaar.
Al weken lang ploffen er iedere dinsdagavond twee pakken met reclamefolders op de deurmat. Dit terwijl we duidelijk een 'Nee / Ja'-sticker op de brievenbus hebben zitten. Ik vraag me wel eens af of diegene die dit elke week door de bus duwt wel kan lezen! Iedere keer is de bezorger me te snel af en liggen ze er weer. Ook weet ik niet via welk distributiecentrum zoiets verspreid wordt en waar ik mijn beklag kan doen.
Wat schets mijn verbazing als de deurbel gaat en er een jonge knul aan de deur staat die zijn 'kerstbonificatie' komt halen voor de folders die hij iedere week komt brengen. Meteen is mij duidelijk WAT hij iedere week komt bezorgen: ja juist, die twee royale pakketten met reclamefolders! Voor de zekerheid vraag ik het nog eventjes, maar het is hem echt!
Hoe bestaat het. Iets door mijn brievenbus duwen wat ik absoluut niet hebben wil, zoals de sticker aangeeft, en er dan ook nog geld voor komen vragen! Ik heb hem dus de tekst van de sticker voorgelezen en beleefd verzocht om in het vervolg niets meer te bezorgen.
Aangezien hij een briefje bij zich had met daarop de naam van het distributiecentrum, weet ik nu in ieder geval wel waar ik terecht kan met een klacht als de jongen behalve niet lezen, ook niet luisteren kan.
En ook vandaag is het weer volop genieten:
Warm aangekleed, mutsen op en daar liepen we dan met blozende wangen door een prachtig winterlandschap, bedekt met rijp. We gingen vandaag terug naar de Tevernerheide om de twee Heide-Hide caches te vinden. Wat een verschil met zondag, maar ook vandaag een geweldig mooi natuurgebied met de witte rijp die kunstwerken maakt van de bomen en het landschap. Rest me nog maar één ding te zeggen: het was puur genieten!
Vanmiddag zijn we naar de Tevernerheide geweest om te gaan geocachen. Als gast-geocachers waren K. en G. bij ons. Zij wilden eens nader kennis maken met het gebruik van een GPS tijdens een wandeling en geocaching. Hiervoor hadden we de caches Heide Hide 1 en 2 uitgezocht.
Het was vandaag een super mooie middag om te wandelen: fris, maar met een blauwe lucht en uitbundige zon ronduit heerlijk. Jammer genoeg verliep het cachen minder voorspoedig. Bij WP2 strandden we al. We konden de aanwijzing voor het volgende WP niet vinden. Toch maar doorgelopen, omdat we desondanks een heerlijke wandeling wilden maken. Op goed geluk een volgend WP gevonden waarmee we dachten dat we de verdere tocht wel weer konden oppikken, maar nogmaals een lichte teleurstelling. We vonden de aanwijzing wel, maar die was jammer genoeg niet meer leesbaar. We hebben de tocht naar eigen inzicht voortgezet en een heerlijke wandelmiddag gehad. Daarbij was het leuk om twee zo’n enthousiaste mensen als gezelschap te hebben en ondanks dat we geen tupperware doosje hebben gevonden, was het een reuze gezellige middag.
Ik heb onze geocaching-statistieken eens eventjes nageslagen en zag dat we toch al 3 caches met een algemene moeilijkheidsgraad van 5 sterren hebben gevonden. Dat had ik niet gedacht. Het gaat om de volgende caches:
Het allermoeilijkste (tot nu toe) heb ik de cache Numbers, numbers 1 gevonden. En dat was ‘maar’ een 4 sterren cache. Nou, voor mij was dat beslist een 5 sterren cache! Maar zo gaat dat nu eenmaal: als je de oplossing ziet, is het niet moeilijk meer en als het héél lang duurt vooraleer je de oplossing hebt gevonden, dan is het moeilijk.
Een startcoördinaat heb ik, en ook nog redelijk snel! Gewoon een kwestie van wat ‘googlen’. Dat betekent wel dat we die moeilijkheidsgraad van 5 sterren (van de 5) vast en zeker onderweg gaan tegenkomen! Ik denk dat we tegen die tijd wel erg goed voorbereid op pad moeten gaan, zo las ik dat godsdienstigheid ook een vereiste is……(?). Of ik daar genoeg van in huis heb?
Aangezien het toch een stuk rijden is en we daarom de kans op een ‘not found’ willen minimaliseren, zijn we er al over aan het denken wie we mee kunnen nemen...... Of zou die godsdienstigheid alleen maar betekenen dat je goed moet kunnen knielen, vandaar dat knielmatje?
De geschiedenis van de Orde begint met de legende van Anton der Schijn, een bedelaar die door de gerechtelijke macht - zonder aanleiding – levenslang werd veroordeeld tot de rol van menselijke vuurtoren. In 1099 werd Anton der Schijn heilig verklaard. Hij werd de beschermheilige van de navigatie, en onze band met de natuur. Het complete verhaal staat hier.
Graag willen wij lid worden van de Orde der Schijnheiligen. Je hoeft er geen voettocht naar Santiago de Compostella voor te maken, maar wat moet je dan wel doen? Je begint gewoon aan de Bedevaartcaches van de Orde der Schijnheiligen. Dé caches die alle andere bedevaarten overbodig maken! Aspirant leden hebben de Bedevaartcache 1 gelopen. Leden hebben daarna ook Bedevaart 2 met succes volbracht.
En waar zijn die caches?
Niet ver van Maarheeze en Sterksel ligt het mooie natuurgebied “de Pan”. Dit vrij onbekende gebied bestaat uit een stuk heide, loofbossen en naaldbos met kanaaltjes en beekjes. Hier ergens begint Bedevaart 1, maar de begincoördinaat verkrijg je door eerst een puzzel op te lossen. Daarna komt het veldwerk waarbij er ook veelvuldig geknield moet worden. Het wordt beslist geen gemakkelijke bedevaart:
Een bedevaarder heeft verschillende karaktereigenschappen nodig om een bedevaart te kunnen voltooien: godsdienstigheid, is niet te misleiden, heeft zoektalent en kan goed lezen.
Verder betekent een bedevaart veel lopen en knielen. Daarom wordt aangeraden om goede wandelschoenen en een knielmatje mee te nemen.
Tot de standaarduitrusting van een bedevaarder behoort: rugzak met eten en drinken voor een dag, spiegeltje, verrekijker, zaklantaarn, handleiding GPS en regenkleding; want de praktijk leert dat het dan droog blijft. Tenslotte een zakdoekje voor het zweet!
Ook in het geocaching-wereldje is Sinterklaas te vinden. Daar strooit hij lustig in de rondte met hele mooie geocoins (speciale munten). Ook in onze cache De Navel van Limburg lag er eentje. We konden het verlangen niet weerstaan en zijn zelf gaan kijken. Wel moesten we daarna de munt op het forum van geocaching.nl loggen met een gedicht. Aldus geschiedde:
Sinterklaas is weer in het land,
en heeft nog steeds een gulle hand.
Noord, oost, zuid en west,
hij doet waarlijk zijn best!
Ook onze eigen cache werd door Sint bezocht,
en dat heeft hij gisteren ook netjes gelogd.
Mogen we de coin halen uit onze eigen doos,
of wordt de Sint dan boos?
Vandaag maar eens afgewacht,
of een geocacher een bezoek bracht.
Eenmaal donker en geen logjes ontvangen,
des te groter werd ons verlangen.
Na lang wikken en wegen,
hebben we ons stalen ros bestegen.
En zijn zelf maar eens gaan kijken,
wat in ons doosje zal prijken.
Het is coin een negen twee,
en wij zijn er heel erg blij mee.
Een beetje rijmelarij,
hoort er dan ook nog bij.
Goede Sint wij zeggen dankjewel,
en vergeten dit niet snel.
Jos en Thea
Het Sinterklaasfeest is voor mij altijd een geweldige traditie geweest. Het enige wat ik niet meer deed was mijn schoen zetten, maar verder was het voor mij een superfeest . Het is een oer gezelligheid avondje met kleine kadootjes en rijmpjes die voor veel gein zorgen. Jarenlang hebben we het gevierd, maar om de een of andere reden de laatste paar jaar niet meer. Ik begin het toch wel weer te missen, die knusse kneuterigheid. Misschien moet ik de betreffende personen toch maar eens bellen of we in ieder geval op 5 december bij elkaar komen en vanaf volgend jaar misschien ook weer een kleinigheidje met een leuk gedicht?
Allebei hebben we op het werk onze gewenste vakantieperiode voor volgend jaar al moeten doorgeven. Op dat moment beginnen we dan ook eens te denken wat ons reisdoel zal zijn. Aangezien wij zonder een camping te reserveren op pad gaan, kunnen wij tot het allerlaatste moment nog heel gemakkelijk van idee veranderen. Vaak duurt het wel tot ver in het voorjaar vooraleer wij denken te weten wat ons reisdoel zal zijn. Zo heel anders is het deze keer, want we hebben nu reeds een waarschijnlijke bestemming in gedachten, maar zeker weten doen we het natuurlijk nooit.
Het wordt waarschijnlijk het Bayerische Wald, een stukje oostelijk van Regensburg en noordelijk van Passau, waarmee we meteen twee steden hebben die een bezoek waard zijn. Het Nationaal Park Bayerischer Wald is een middelgebergte dat samen met het Tsjechische Bohemer Woud het "Bayerische Woud" vormt en daarmee het grootste samenhangende bos van midden europa is.
Op zoek naar rust, natuur, gezonde activiteiten en een snufje cultuur lijkt ons dit een uitstekend gebied. Met Tsjechië en Oostenrijk op korte afstand vormt dit een drielandenpunt, wat onze mogelijkheden dus alleen maar vergroot.
Natuurlijk gaan we eens zoeken op internet wat er zoal te doen is.
Allereerst dus Regensburg en Passau. Net over de Tsjechische grens ligt Pilsen, dus genoeg steden met cultuur.
Verder hebben we al gezien dat er voldoende te doen is met betrekking tot geocaching. Zo ligt er een interessante reeks van wel 15 caches waarmee we een uitgebreide meerdaagse wandeltour kunnen maken over 12 bergtoppen hoger dan 1000 meter: 12-tausender. Twee vliegen in één klap: wandelen en geocachen, mooier kan het niet.
Wat wandelen betreft: in deze regio zijn vele GPS-wandelingen beschikbaar en dat vinden wij natuurlijk helemaal 'toppie'. Uiteraard zullen we ter plekke altijd een papieren wandelkaart kopen om onze eigen wandelingen uit te kunnen zetten.
Ook heb ik gezien dat er op spoorweggebied iets te beleven valt, namelijk een spoorwegmuseum-grootbedrijf dat zelfs beschikt over een draaischijf en verschillende stoomlocomotieven.
Een verblijfplaats hebben we ook al op het oog: Hohenwarth waar een gelijknamige camping ligt.
Verder zijn er ongetwijfeld vele leuke kleine, bijzonder plekjes waar we tegen die tijd of juist ter plekke tegenaan zullen lopen. En als ik zo het hele rijtje overzie is het een verzameling waarbij vele van onze hobby’s aan bod kunnen komen. Wat let ons om niet deze regio als vakantiebestemming te kiezen?
Als iemand deze regio kent en misschien nog leuke tips voor ons heeft: laat maar komen!
Vandaag in één ruk uitgelezen: De Alchemist van Paulho Coelho.
Het is een gemakkelijk te lezen boekje, geen dikke pil. Een poëtisch verhaal met veel ‘wijze’ lessen over de schaapherder Santiago die maar één wens heeft: reizen en de wereld ontdekken. Zijn dromen over een verborgen schat zetten hem aan tot een zoektocht. Hij gaat op pad en uiteindelijk vindt hij de schat daar waar zijn hart ligt. Daarbij is de ultieme schat niet het doel op zich, maar de weg daarnaar toe.
Voor mij betekent dit boekje dan ook: volg je droom maar vergeet niet het leven te leven. Zoek het niet te ver weg, juist de simpele dingen zijn het meest waardevol.
Moet je nu eens kijken op http://producten.hema.nl/
Da’s pas reclame. Erg leuk gedaan!
Een druk weekend achter de rug, maar we kunnen tevreden terugblikken. De reacties van de mensen zijn meestal erg leuk en daar doe je het ook voor.
De vereniging mag niet klagen: redelijk aantal bezoekers, positieve reacties en het verliep welhaast op rolletjes.
We gaan een druk weekend tegemoet: de tentoonstelling van MVZL staat voor de deur.
Op vrijdagmiddag moeten alle treinbanen worden verplaatst van het clublokaal in Ohé en Laak naar de tentoonstellingsruimte in Sittard.
Als alles ‘klaar’ is gaan we meteen door naar de Bak van de Maand, een bijeenkomst van de aquariumvereniging. Deze keer staat de bijeenkomst in het teken van de beëindiging van aquariumvereniging Tropical Splendor uit Sittard. Het handjevol leden zal als een soort vriendenclubje in de toekomst nog wel geregeld bij elkaar komen, maar zal geen lid meer zijn van de overkoepelde organisatie N.B.A.T. Aangezien de kosten van de N.B.A.T. en de K.v.K. niet meer in verhouding staan tot wat deze vereniging nog als aquariumvereniging te bieden heeft, hebben de leden unaniem besloten om deze vereniging te beëindigen. Na bijna 43 jaar gaat deze vereniging ter ziele. Een vereniging met een glorierijk verleden en die meerder malen een landskampioen in huis had.
Morgen en zondag staan weer de gehele dag in het teken van modelspoortreintjes!
Vandaag heerlijk gewandeld en 5 caches gevonden:
17 en 18 november 2007
Internationale modelspoor -tentoonstelling Spoorgroep Zuid
Openingstijden: Zaterdag: 11.00 - 17.00 uur, Zondag: 10.00 - 17.00 uur
Adres: Trevianum Scholengroep, Bradleystraat 25, Sittard
zie Google Maps »
Vandaag licht bewolkt maar wel droog: een heerlijke dag om de auto te testen en een ritje te maken naar Luxemburg. Tevens maken we van de gelegenheid gebruik om daar te tanken, want dat scheelt wel een stuk: hier betalen we voor een liter €1.46 en in Luxemburg maar €1,16!
Tja, en waarvoor gaan we óók naar Luxemburg? Het klinkt misschien raar, maar het is echt waar: een kerstkaart. Dat wil zeggen, een foto voor een kerstkaart. We hebben namelijk een onderwerp en in Luxemburg weten we een plekje dat uitermate geschikt is om dat onderwerp te kunnen visualiseren. Ter plekke was het nog wat experimenteren maar we hebben een foto. Wat het gaat worden? Wacht maar tot het bijna kerstmis is en hoop maar dat je dan een kaart van ons krijgt…..
En Martin, we zijn je niet vergeten hoor: de fles Père Blanc hebben we ook voor je meegenomen.
Wat zo'n heerlijk dagje dan compleet maakt is een verrukkelijke maaltijd op de bekendste plek van de Hoge Venen en in een van de beroemdste herbergen van België, het gelijknamige café-restaurant Baraque Michel.
En gisteren was het dan zover: een klus waarvan ik dacht weken nodig te hebben, wist Jos op bijna een middag te klaren. Het grootste gedeelte van de boom ligt vandaag al gebundeld in de voortuin en nu alleen de stam nog. Jos heeft geen elektrische zaag, dus is het lekker ouderwets handwerk waar hij al zijn energie in kan gooien. Eigenlijk vindt hij het wel een heerlijke klus die ontspannend werkt voor de geest en tevens goed is voor de conditie, al zal hij morgen wel spierpijn hebben….
Zo….., alles is weer een beetje op orde en we zijn na een kleine vakantie weer
in het dagelijkse ritme verzeild geraakt. Tijdens onze vakantie hebben we toch
meerdere leuke dingen gedaan en gezien. Met name door het geocachen zijn we weer
leuke dingen tegengekomen. De hoogtepunten waren Vi Tchestay, First Station, Citadelle de Montmedy, en Sentiers des Passeur 1, 2 en 3.
De wederwaardigheden van de dagen 2 oktober en 4 oktober zijn vandaag pas geplaatst, maar hebben wel op voornoemde dagen plaatsgevonden. Ik vond ze toch wel zó leuk om ze alsnog te plaatsen.
Dit is een wandelroute in het Luxemburgs-Belgisch grensgebied met als thema de vluchtwegen die vluchtelingen en hun helpers tijdens WO II gebruikten om aan de nazi-terreur te ontsnappen. Een Luxemburgse geocachers heeft deze route gebruikt om drie geocaches te verbergen: Sentiers des Passeur 1, 2 en 3. Ondanks dat wij deze route vorig jaar al eens hadden gelopen, gaan we er vandaag nogmaals opuit om tevens de drie geocaches te vinden.
We zijn al een tijd onderweg en bevinden ons ondertussen op Belgisch grondgebied als we bij een jachthut uitkomen. Daar zit een hoogbejaard echtpaar bij een levensgroot kampvuur, vakkundig aangelegd. De man komt op ons toelopen en begint in rap Frans ons van alles te vertellen, maar helaas…. ons Frans is dermate slecht dat wij het niet kunnen volgen. Echter, het woordje ‘chasse’ komt zo veelvuldig voor dat we dat kunnen onderscheiden en dat begrijpen we ook! Ondertussen zien we nabij de vrouw een gedekte tafel met vele borrelglaasjes die duidelijk staan te wachten op de mannen die het ter hand komen nemen. Ondertussen horen we ook nog ‘vingt voitures’ en dat weet ik dan ook nog te vertalen tot 20 auto’s. Het aantal jagers zal dus nog wel hoger uitkomen. De man en de vrouw wachten op deze jagers die gaan komen voor de jacht die in de middag zal volgen, maar niet voordat er een stevige maaltijd met enig gedistilleerd genuttigd is. Met gebaren maakt de man ons duidelijk welke kant van het bos de jacht gaat plaatsvinden.
Wij vervolgen onze weg en zijn blij dat ons pad een andere kant uitgaat dan de richting die de man ons heeft aangeduid, anders had ik me ook nog een stuk opgejaagd wild gevoeld! Wat we wel jammer vinden is dat ons Frans zo slecht is dat we ze niet hebben kunnen vertellen dat het op deze dag Wereld Dierendag is…..
Vi Thestay is een cache met een summiere beschrijving van een ruïne. De opdracht was: vindt de ruïne en met name de kapel. Thuis hadden we dus al een virtuele zoektocht achter de rug en deze dag konden we dan beginnen aan het ‘veldwerk’.
Eindelijk is het dan zover: we hadden ons cachemobiel (auto) geparkeerd ergens tussen de gehuchten A en B (kan ik hier dus niet verklappen, anders is voor andere geocachers de lol er al vanaf ;-)). Het was ietwat vochtig en mistig, maar dapper begaven wij ons op weg het bos in. We dachten te weten waar ongeveer we het pad moesten verlaten om de resten van de ruïne te vinden van Chateaux des Moudreux.
Maar vooraleer het zover was moest Jos ook nog even de rugzak afleggen en met de wc-rol het bos induiken. Nadat dat allemaal geregeld was, kon de zoektocht echt beginnen en een stuk verderop verlieten we het pad om het donkere bos in te duiken. Na een tien minuten kruip door en sluip door, dachten we toch een beetje de verkeerde kant uit te gaan, want niets aan het landschap doet vermoeden dat we in de goede richting zitten. Jos zet een nieuwe koers uit, gebaseerd op een hoogtelijn, en verder gaan we dan. Jos natuurlijk voorop en ik erachter aan.
Ondertussen lijkt de bodemgesteldheid steniger te worden en ook het bos veranderd iets. Je houdt het niet voor mogelijk, maar we amper 20 meter van de kapel verwijderd! Als we de resten genaderd zijn en naar binnen kunnen kijken, is het altaar, dat een stenen blok van 1meter in het vierkant is, duidelijk herkenbaar.
Ter plekke moesten we heel goed uitkijken, omdat de stenen bedekt waren met vele bladeren en sowieso erg glibberig waren. Verder bleek er toch niet erg veel terug te vinden van de ruïne en jammer genoeg ook niets van het kerkhofje zoals beschreven in een oud Franstalig document dat we via internet in ons bezit hadden.
Dit was in ieder geval een cache die de moeite waard is geweest. Eerst thuis de virtuele zoektocht en deze dag, daar door het bos struinend, naar een plek waar bijna nooit nog iemand komt, alleen nog maar een paar geocachers.
We zijn er enige tijd gebleven maar dan moesten we toch weer de terugtocht aanvaarden. Achter de kapel leek er tussen de bomen ietwat een oud pad te zijn, dus die richting namen we dan maar. Het was wel een erg donker pad.
Een stuk verderop moesten we natuurlijk wel weer richting het normale bospad lopen. En plotsklaps zegt Jos: hier zijn we al eerder geweest….. En waar zag hij dat aan???? Nou, natuurlijk aan die hoop met vliegen……
Vanmorgen mocht ik om 8.00 uur naar huis, mijn nachtdienst zat er weer op. Dan sta ik in de lift die mij van de tweede verdieping naar de begane grond moet brengen. Opeens denk ik: wat duurt dat lang en terwijl ik dat denk, voel ik een rare beweging in de lift! Wat nu? Zakt de lift verder door dan zelfs de kelder! Schrik!!! Maar even later realiseer ik mij dat ik een tijd lang in een stilstaande lift heb staan dromen en dat de lift gewoon in beweging komt doordat iemand op de begane grond de lift heeft geactiveerd….. En hoe noemen we dit nu? Slaapdronken? Onderzoekers hebben vastgesteld dat iemand die slaapdronken is er qua geheugen en denkvermogen even erg aan toe is als iemand die dronken is. Tja, en daarmee moet ik dan maar weer thuis zien te komen…..
2007 is het Michiel de Ruyterjaar. Michiel Adriaenszoon de Ruyter (1607-1676) is de bekendste zeeheld uit de Nederlandse geschiedenis:
Op 24 maart 2007 is het 400 jaar geleden dat Michiel Adriaenszoon de Ruyter in Vlissingen werd geboren. Zijn vader sjouwde biervaten in de haven van Vlissingen. Als kind moest Michiel de kost verdienen met wieldraaien bij een touwslagerij. Zijn glorieuze maritieme loopbaan van bootsjongen tot bevelhebber bracht De Ruyter de hoogste roem, adellijke titels en uiteindelijk zijn dood. Zijn sympathie voor de eenvoudige mens die een moeilijk en hard bestaan had, verklaart niet alleen waarom hij bij zijn multiculturele bemanningen zo bemind was maar droeg tevens in belangrijke mate bij tot zijn succes.
Vandaag een dagje heerlijk eropuit. We gaan tezamen met Martin en José naar België. Allereerst naar de basiliek van Scherpenheuvel, waarna de abdij van Averbode volgt en als sluitstuk het stadje Diest met zijn bezienswaardigheden waaronder het begijnenhof.
Hét moment van de dag is bij de abdij van Averbode. Her en der hadden we al gelezen dat het een van dé bekendste ijsplekken van de streek is: de ijskarren aan de oprijlaan van de prachtige abdij van Averbode. Nadat we de auto hebben geparkeerd zien we een ijsboerke zijn ijskar al parkeren. Wij willen allereerst de abdij bezoeken en daarna besluiten we nog de geocache 't Heilig Cachke te zoeken. Deze cache had toch wel wat voeten in aarde aangezien de puzzel op zich al een puzzel was. Zo ronddwalende door het stukje bos zagen we wel waarom dit 't Heilig Cachke heet. Uiteindelijk de cache toch gevonden en we besloten dat we dat moesten vieren met zo’n heerlijk ijsje.
We lopen terug naar de auto en zien dat er ondertussen een tweede ijsboerke zijn kar daar heeft gestald! In dit jaargetijde met toch wel wat wisselvallig weer en dan zelfs twee ijboerkes naast elkaar? We bestellen ons ijsje en Martin vraagt aan de man waarom er twéé ijsverkopers zijn, waarop het ijsboerke heel gevat antwoord: omdat de derde er nog niet is…..! Stilte…. Martin is met stomheid geslagen (en dat gebeurt toch niet gauw) en de eerste tien minuten is hij er zo van onder de indruk dat hij zelfs niet goed weet hoe zijn overheerlijke ijsje te verorberen.
Nadat zijn films jarenlang niet beschikbaar op video zijn geweest, is op woensdag 12 september het complete oeuvre van regisseur Bert Haanstra op dvd verschenen. De presentatie was in Artis in Amsterdam. Vorige week las ik dit goede nieuws en ik zat er al een tijdje naar uit te kijken!
Vandaag dus naar de winkel en daar is ie dan:
Geocoderen: informatie over de locatie insluiten in het fotobestand.
Nu heb ik het dan eindelijk gevonden: de oplossing om de tracklog van de GPS en de EXIF-bestanden van de fotocamera met elkaar te koppelen. Hierdoor is het mogelijk om precies te zien waar de foto’s zijn genomen en ik kan een .kml file voor Google Earth genereren. Eerst dacht ik Picasa en Google Earth te moeten gebruiken en handmatig de gewenste locatie van de foto aan te moeten geven om zo een lengte- en breedtegraad te krijgen. Pas geleden kreeg ik een tip van iemand dat in Computer Idee nr. 19 een artikel stond over geocoderen. Daarna vlug het blad gekocht en ja hoor…. daar stond voor mij de oplossing: GPicSync.
Natuurlijk meteen het programma gedownload en uitgeprobeerd. Ik had van de laatste vakantie tracklogs waarbij van te voren de ingestelde tijden van GPS en fotocamera gelijk waren. Zo kon ik meteen aan de slag.
Allereerst in Mapsource de tracklog geopend en daarna opgeslagen als een .gpx bestandje. Een paar foto’s uitgezocht en het werkt! Ik ben dik tevreden. Alleen zoek ik ook nog een oplossing om daarna het .kml bestandje ook weer terug te schrijven naar een .gpx bestandje zodat ik het ook in Mapsource weer zou kunnen zien.
Ruim een week geleden werd onze eigen cache De Navel van Limburg gevonden door de Roofvogels als een hoopje ellende. De boel was vernield en in de fik gestoken. De Roofvogels hebben de resten bij elkaar geschraapt en weer verborgen. Daarop hebben we de cache maar tijdelijk verwijderd en vandaag herplaatst. De cacheplek is iets beter geprepareerd en het doosje is opnieuw gevuld met een logboekje erin.
Ook vandaag annuleren we weer de wandeling, maar we willen toch lekker de frisse lucht op. Daarvoor gaan we wat kastelen kijken, misschien zit er wel een leuk optrekje bij ;-). De meeste caches van vandaag zijn puzzelcaches, waarvoor we eerder huiswerk hebben moeten maken. Nu kunnen we controleren of we dat ook goed hebben gemaakt.
Eigenlijk zijn er drie kastelen die we willen vinden, maar de puzzel van Kasteel 1 hebben we nog niet opgelost. We houden teveel letters over, dus als iemand wil helpen.... graag! We beginnen bij Kasteel 2 . We hebben de vijver blijkbaar goed gevuld, want we vinden de cache vrij snel. Ter plekke hebben we mooi zicht op St. Gerlach.
Vanaf hier lopen we Valkenburg binnen en op weg naar %tje, een erg leuke puzzel om op te lossen. Ook hier hebben we ons huiswerk goed gemaakt, want de cache vinden we snel op een wel zeer toepasselijke plek in de buurt van een plaatselijke brouwerij.
Nadat we het kleine stroompje van de Kattebaek hebben aanschouwd, lopen we door naar Gevallen Limburgers, maar hier bekijken we alleen het monument. De bijbehorende cache blijft voor ons verborgen.
Als laatste kasteel rest ons dan Kasteel 3, waarvan de code binnen een klein uurtje was gekraakt. Ook de cache is snel gevonden.
Met ons goed boeren verstand gaan we dan nog op zoek naar GBV (Goed Boeren Verstand). De puzzel was maanden geleden al opgelost en bracht ons inderdaad bij een kruis dat ons verder zou helpen. We komen wel bij een zeer waarschijnlijke cacheplek, maar ook hier hebben we geen geluk: geen cache. Of we zoeken niet goed of de plek is verkeerd, misschien laat de cache-eigenaar ons dat nog weten. De berg waar we zijn heeft ook genoeg %tjes: 22. Waar we dan zijn? De steilste berg van Nederland, waar lang niet iedereen tegenop kan fietsen.
Ondertussen hebben we zo met wisselend weer, van miezerige regen tot broeierig warm, toch nog de nodige kilometertjes gelopen. Lekker douchen, eten en de gevonden caches, met %tje in gedachten, vanavond vieren.
Vandaag hadden we eigenlijk plannen om een wandeling ergens in het zuiden te maken, maar de laaghangende bewolking zorgde ervoor dat we onze plannen een beetje aanpasten aan het weer. We wilden eigenlijk ook nog wel weer eens naar onze bourgondische hoofdstad Maastricht, daar waren we al héél lang niet meer geweest! Tevens wilden we de Vestingwerken wel zoeken.
In eerste instantie was het een beetje druilerig weer, maar tijdens onze zoektocht werden we onderweg nog getrakteerd op trompetgeschal met pianoklanken en een welluidende aria! Driemaal raden waar we toen ergens liepen….
Onze tocht voert ons over de voormalige stadswallen, de Helpoort en de diverse wachtgebouwen. Even later staan we dan oog in oog met de zwierige musketier d’Artagnan, die hier in 1673 is gesneuveld.
We zijn ondertussen ook in de buurt van bastion Waldeck. Hier waren we nog nooit eerder geweest. Nadat we hier even hebben rondgekeken, onze laatste informatie hebben verzameld en de eindcoördinaat hebben berekend, kunnen we gaan zoeken. Niet veel later kunnen we deze micro-cache ook al loggen.
Daarna gaan we nog even de stad in om bourgondisch te genieten van een heerlijk uiensoepje bij de Bóbbel. Dat hebben we dan verdiend, menen we…..
Vanmorgen toch nog weer even terug geweest naar de plek van De Smokkelaar, want we hadden van de makers een bevestiging gekregen dat ie er toch echt moest liggen. Ter plekke zou de GPS wel een afwijking hebben, daarom hadden we die nu maar thuis gelaten. Niettemin nog eventjes moeten zoeken, maar deze keer gevonden. Gelukkig, zo konden we tevreden naar huis en de cache loggen als een 'found'.
Onze eindconclusie aangaande deze cache: mooie wandeling, goed uitgewerkt verhaal met super puzzels, kortom een cache beslist de moeite waard om een paar uur voor uit te trekken.
Jippie, pffff….., hèhè, welke verzuchtingen kunnen we nog meer slaan? Deze cache heeft dan ook heel wat hoofdbrekens gekost!!!
Even uitleggen:
Numbers, numbers...
Numbers can tell a lot of things, but can also hide things. Now the cache is hidden and the numbers know where it is!
2444 5252 72 4400 2644 1452 34 2200 5276 4600 10 1034 1010
Vandaag was het toch weer heerlijk weer om te wandelen en te cachen. Hiervoor hadden we voor vandaag De Smokkelaar uitgezocht. Om in de stemming te komen klik hier.
Het verhaal:
Lang geleden leefde er in het gehucht Hegge een man geheten Plum. Het was een zeer geliefd man, die voor iedereen wel een praatje klaar had. Graag ging hij naar den verre, alwaar hij, zoals hij zelf zei: "Dagelijks het witte goud aan de horizon zag stralen." Niemand wist wat hij daar mee bedoelde. Maar deze man met een hart van goud zou in den verre wel eens een liefje kunnen hebben, aldus vermoedde men.
Plum had een zoon, Geo, met wie hij het liefst langs de hoeven en groeven rondom Hegge doolde. Geo was zeer geïnteresseerd in de wereld om hem heen, en regelmatig vroeg hij zijn vader ook of hij 's avonds, als vader weer eens naar het witte goud ging, met hem mee mocht.
"Nou jongen, als jij met mij mee wilt, zul je eerst 18 moeten zijn èn alle codes van het vak moeten leren."
"Wat bedoelt u met codes van het vak?", vroeg hij zijn vader.
"Als ik je dat vertel, loop niet alleen ik gevaar, maar ook jij, mijn zoon."
Inmiddels was Geo 18 geworden; hij had zijn vader echter nooit meer gevraagd naar het witte goud. Het zou immers gevaar betekenen, en ondanks zijn nieuwsgierigheid, wist hij wanneer hij moest ophouden te vragen. Maar op een avond, het was 22 mei, nam vader zijn zoon Geo mee naar buiten.
"Jongen, wat ik je nu vertel is voor jou en voor niemand anders. Daar in den velden vind je de codes die je leren hoe je het witte goud te pakken kunt krijgen. Maar wees voorzichtig! Overal liggen muggles op de loer. Zorg dat zij jou vooral niet zien, wanneer je de codes probeert te kraken. Wees voorzichtig onderweg, want een smokkelaar mag zich nooit, maar dan ook nooit, aan anderen bekend maken."
En zo ging hij op pad, Geo achterlatend in het dorp. Het laatste dat hij nog riep was: "Begin op N 50°56.140 E005°51.899. En onthoud de kleuren 'goud' die je onderweg tegenkomt. De volgorde is bepalend, maar er zal er slecht één echt zijn."
Dat waren dan ook de laatste woorden die Geo zijn vader heeft horen zeggen. Hij heeft hem daarna nooit meer teruggezien.
En dat witte goud?? Het is aan jou om te ontdekken of hij erachter is gekomen wat zijn vader smokkelde!
Het was een heerlijke middag om buiten te zijn en de grafiek liet onze hersentjes werken. Onderweg kwamen we OmeHarry, een ander geocaching koppel, tegen. Nadat we kennis hadden gemaakt, besloten we de tocht tezamen voort te zetten. Gezellig kletsend over onze gezamenlijke hobby en andere dingen, vergaten we soms bijna de grafiek en de GPS-en in de gaten te houden. Deze tocht was goed voor ruim 10 kilometer wandelplezier en een kleine 4 uur cacheplezier, bovendien konden we met een ‘found’ loggen.
Dorstig en hongerig kwamen we thuis en een douche was ook geen overbodige luxe. De soms broeierige warmte zorgde er namelijk voor dat we nog behoorlijk moesten transpireren!
|
