Ja, we hadden wat te vieren. Ter ere daarvan waren we een weekje in Groenlo, recreatiepark Marveld. Heerlijk in bubbelbad en sauna, lekker bladeren schoppen door de bossen en trampelen door het veen. Ter gelegenheid hebben we een TravelBug gecreëerd en losgelaten in de omgeving van Winterswijk.
Verder hebben we het met familie en vrienden gevierd in café de Vaan met heerlijk eten van Kwestie van Smaak.
We hebben het gevierd en er volop van genoten! Iedereen bedankt!
Enige tijd geleden, tijdens onze vakantie in Luxemburg, hadden we een bijzondere ontmoeting. Tijdens een wandeling nabij Wallendorf, aan de Duitse kant van de rivier de Sûre, kwamen we een ouder Duits echtpaar tegen met een wandelkaart in de hand. Zij wisten niet precies waar ze waren en ze waren op zoek naar een speciale plek, daarom spraken ze ons aan, in de hoop dat wij een handje konden helpen. Terwijl Jos samen met de man op de wandelkaart stond te kijken, vertelde de vrouw mij waar ze naar op zoek waren en waarom.
Ongeveer 64 jaar geleden was deze man als 17 jarige jongen al eens hier in de bossen. Als we terug rekenen komen we terecht in 1944/1945, een tijd waarin deze bossen een strijdtoneel waren en waar dramatische gebeurtenissen zich hebben afgespeeld in het kader van het Ardennen Offensief.
Het kleine dorpje Wallendorf dat aan de Duitse grens ligt en waar de Our en de Sûre samen komen, kwam in het nieuws kort nadat op 11 september 1944 de eerste U.S. troepen de grens van het ‘Derde Rijk’ bereikt hadden en de ‘Siegfried Linie’ op 14 september doorbraken. Tijdens deze hevige gevechten diende de toen 17-jarige man de munitie naar een veilige kloof te brengen. Met auto en aanhanger wist hij de kloof te bereiken en plaatste de auto zo dicht mogelijk tegen de metershoge rotswand. Inmiddels regende het ook nog eens flink en hij probeerde daarvoor te schuilen door in de auto te blijven liggen, weggekropen onder een deken. Ondertussen namen de gevechten toe en zat hij in het kruisvuur gevangen, waardoor hij niet erg veilig lag, zo dicht op de munitie. Met zijn dekentje kroop hij verder de kloof in en bleef daar in de regen liggen. Niet veel later brak de hel echt los en vloog de munitie de lucht in. Deze donkere nacht blijft de man achtervolgen en nu, op 81 jarige leeftijd wilde hij die plek nog eens terugzien, in het besef dat hij die nacht de gevechten ternauwernood overleefde.
We hebben geprobeerd het echtpaar zo goed mogelijk te helpen en hebben daarna onze wandeling vervolgd. Daarna kijk je wel even met andere ogen naar de prachtige natuur om je heen. Wat nu een vredig en mooi landschap is, was eens het toneel van hevige gevechten en menselijk lijden.
Vandaag een heerlijke, mooie najaarsdag. En dan zit je voor de caravan met de tenen in het gras, je luistert naar muziek en dan hoor je een liedje van Johan Verminnen met de titel Vlaamse Ardennen. In ons geval zijn gaat het echter om de Luxemburgse Ardennen. Hier een gedeelte van die tekst:
Zo’n dag waarop de vogeltjes fluiten,
de zon zacht het landschap streelt.
Terrasjes stonden dromerig buiten,
een dag waarop je de zorgen vergeet.
En bier van paters uit strenge abdijen,
smaakten zo lekker als de duurste wijn.
We lieten ons door Bacchus verleiden,
betere vrienden konden we niet zijn.
In het decor van deVlaamseLuxemburgse Ardennen,
vergaten wij heel even de tijd.
Ontsnapt aan het jagen en rennen,
de stress van de drukdoenerij.
Je zit net in de caravan in Luxemburg en de regen tikt gezellig op het dak, je geniet van een lekkere warme kop koffie, zet een muziekje aan en wat is het eerste dat je dan hoort? September in the Rain van Dinah Washington. De sfeer is compleet!
Allebei hebben we op het werk onze gewenste vakantieperiode voor volgend jaar al moeten doorgeven. Op dat moment beginnen we dan ook eens te denken wat ons reisdoel zal zijn. Aangezien wij zonder een camping te reserveren op pad gaan, kunnen wij tot het allerlaatste moment nog heel gemakkelijk van idee veranderen. Vaak duurt het wel tot ver in het voorjaar vooraleer wij denken te weten wat ons reisdoel zal zijn. Zo heel anders is het deze keer, want we hebben nu reeds een waarschijnlijke bestemming in gedachten, maar zeker weten doen we het natuurlijk nooit.
Het wordt waarschijnlijk het Bayerische Wald, een stukje oostelijk van Regensburg en noordelijk van Passau, waarmee we meteen twee steden hebben die een bezoek waard zijn. Het Nationaal Park Bayerischer Wald is een middelgebergte dat samen met het Tsjechische Bohemer Woud het "Bayerische Woud" vormt en daarmee het grootste samenhangende bos van midden europa is.
Op zoek naar rust, natuur, gezonde activiteiten en een snufje cultuur lijkt ons dit een uitstekend gebied. Met Tsjechië en Oostenrijk op korte afstand vormt dit een drielandenpunt, wat onze mogelijkheden dus alleen maar vergroot.
Natuurlijk gaan we eens zoeken op internet wat er zoal te doen is.
Allereerst dus Regensburg en Passau. Net over de Tsjechische grens ligt Pilsen, dus genoeg steden met cultuur.
Verder hebben we al gezien dat er voldoende te doen is met betrekking tot geocaching. Zo ligt er een interessante reeks van wel 15 caches waarmee we een uitgebreide meerdaagse wandeltour kunnen maken over 12 bergtoppen hoger dan 1000 meter: 12-tausender. Twee vliegen in één klap: wandelen en geocachen, mooier kan het niet.
Wat wandelen betreft: in deze regio zijn vele GPS-wandelingen beschikbaar en dat vinden wij natuurlijk helemaal 'toppie'. Uiteraard zullen we ter plekke altijd een papieren wandelkaart kopen om onze eigen wandelingen uit te kunnen zetten.
Ook heb ik gezien dat er op spoorweggebied iets te beleven valt, namelijk een spoorwegmuseum-grootbedrijf dat zelfs beschikt over een draaischijf en verschillende stoomlocomotieven.
Een verblijfplaats hebben we ook al op het oog: Hohenwarth waar een gelijknamige camping ligt.
Verder zijn er ongetwijfeld vele leuke kleine, bijzonder plekjes waar we tegen die tijd of juist ter plekke tegenaan zullen lopen. En als ik zo het hele rijtje overzie is het een verzameling waarbij vele van onze hobby’s aan bod kunnen komen. Wat let ons om niet deze regio als vakantiebestemming te kiezen?
Als iemand deze regio kent en misschien nog leuke tips voor ons heeft: laat maar komen!
Zo….., alles is weer een beetje op orde en we zijn na een kleine vakantie weer
in het dagelijkse ritme verzeild geraakt. Tijdens onze vakantie hebben we toch
meerdere leuke dingen gedaan en gezien. Met name door het geocachen zijn we weer
leuke dingen tegengekomen. De hoogtepunten waren Vi Tchestay, First Station, Citadelle de Montmedy, en Sentiers des Passeur 1, 2 en 3.
De wederwaardigheden van de dagen 2 oktober en 4 oktober zijn vandaag pas geplaatst, maar hebben wel op voornoemde dagen plaatsgevonden. Ik vond ze toch wel zó leuk om ze alsnog te plaatsen.
Dit is een wandelroute in het Luxemburgs-Belgisch grensgebied met als thema de vluchtwegen die vluchtelingen en hun helpers tijdens WO II gebruikten om aan de nazi-terreur te ontsnappen. Een Luxemburgse geocachers heeft deze route gebruikt om drie geocaches te verbergen: Sentiers des Passeur 1, 2 en 3. Ondanks dat wij deze route vorig jaar al eens hadden gelopen, gaan we er vandaag nogmaals opuit om tevens de drie geocaches te vinden.
We zijn al een tijd onderweg en bevinden ons ondertussen op Belgisch grondgebied als we bij een jachthut uitkomen. Daar zit een hoogbejaard echtpaar bij een levensgroot kampvuur, vakkundig aangelegd. De man komt op ons toelopen en begint in rap Frans ons van alles te vertellen, maar helaas…. ons Frans is dermate slecht dat wij het niet kunnen volgen. Echter, het woordje ‘chasse’ komt zo veelvuldig voor dat we dat kunnen onderscheiden en dat begrijpen we ook! Ondertussen zien we nabij de vrouw een gedekte tafel met vele borrelglaasjes die duidelijk staan te wachten op de mannen die het ter hand komen nemen. Ondertussen horen we ook nog ‘vingt voitures’ en dat weet ik dan ook nog te vertalen tot 20 auto’s. Het aantal jagers zal dus nog wel hoger uitkomen. De man en de vrouw wachten op deze jagers die gaan komen voor de jacht die in de middag zal volgen, maar niet voordat er een stevige maaltijd met enig gedistilleerd genuttigd is. Met gebaren maakt de man ons duidelijk welke kant van het bos de jacht gaat plaatsvinden.
Wij vervolgen onze weg en zijn blij dat ons pad een andere kant uitgaat dan de richting die de man ons heeft aangeduid, anders had ik me ook nog een stuk opgejaagd wild gevoeld! Wat we wel jammer vinden is dat ons Frans zo slecht is dat we ze niet hebben kunnen vertellen dat het op deze dag Wereld Dierendag is…..
Vi Thestay is een cache met een summiere beschrijving van een ruïne. De opdracht was: vindt de ruïne en met name de kapel. Thuis hadden we dus al een virtuele zoektocht achter de rug en deze dag konden we dan beginnen aan het ‘veldwerk’.
Eindelijk is het dan zover: we hadden ons cachemobiel (auto) geparkeerd ergens tussen de gehuchten A en B (kan ik hier dus niet verklappen, anders is voor andere geocachers de lol er al vanaf ;-)). Het was ietwat vochtig en mistig, maar dapper begaven wij ons op weg het bos in. We dachten te weten waar ongeveer we het pad moesten verlaten om de resten van de ruïne te vinden van Chateaux des Moudreux.
Maar vooraleer het zover was moest Jos ook nog even de rugzak afleggen en met de wc-rol het bos induiken. Nadat dat allemaal geregeld was, kon de zoektocht echt beginnen en een stuk verderop verlieten we het pad om het donkere bos in te duiken. Na een tien minuten kruip door en sluip door, dachten we toch een beetje de verkeerde kant uit te gaan, want niets aan het landschap doet vermoeden dat we in de goede richting zitten. Jos zet een nieuwe koers uit, gebaseerd op een hoogtelijn, en verder gaan we dan. Jos natuurlijk voorop en ik erachter aan.
Ondertussen lijkt de bodemgesteldheid steniger te worden en ook het bos veranderd iets. Je houdt het niet voor mogelijk, maar we amper 20 meter van de kapel verwijderd! Als we de resten genaderd zijn en naar binnen kunnen kijken, is het altaar, dat een stenen blok van 1meter in het vierkant is, duidelijk herkenbaar.
Ter plekke moesten we heel goed uitkijken, omdat de stenen bedekt waren met vele bladeren en sowieso erg glibberig waren. Verder bleek er toch niet erg veel terug te vinden van de ruïne en jammer genoeg ook niets van het kerkhofje zoals beschreven in een oud Franstalig document dat we via internet in ons bezit hadden.
Dit was in ieder geval een cache die de moeite waard is geweest. Eerst thuis de virtuele zoektocht en deze dag, daar door het bos struinend, naar een plek waar bijna nooit nog iemand komt, alleen nog maar een paar geocachers.
We zijn er enige tijd gebleven maar dan moesten we toch weer de terugtocht aanvaarden. Achter de kapel leek er tussen de bomen ietwat een oud pad te zijn, dus die richting namen we dan maar. Het was wel een erg donker pad.
Een stuk verderop moesten we natuurlijk wel weer richting het normale bospad lopen. En plotsklaps zegt Jos: hier zijn we al eerder geweest….. En waar zag hij dat aan???? Nou, natuurlijk aan die hoop met vliegen……
|